یامقلب القلوب والابصار 

                                               یامدبراللیل و النهار      

یامحول الحول والا حوال   

                                 حول حالنا الی احسن الحال    

فرارسیدن عید نوروز را به تمامی ملت ایران تبریک و تهنیت می گوییم

امید واریم سال خوب وخوشی در پیش داشته باشید

 ان شا الله غم راه خانه شما را برای همیشه گم کند 

 را به تمامی مسلمانان جهان تسلیت می گوییم.

بگویید هواپیما گرم باشد

شهید محسن اسدی از زبان حسین دهشیری

شهید اسدی را مدت 5 سال بود که می شناختم.

از زمانی که نزدشهید کاظمی مشغول خدمت شدم

آقای اسدی هم از جای دیگری به ما ملحق شده بود

او فردی  فوالعاده  با  تقوا، پی گیر، منظم  وعاشق

 شهادت بود.

مداح بودوخیلی عاشق ابا عبدالله (ع).چند بار خواب

 شهادت را دیده ومژده شهادت گرفته بود.یکبارخواب

می بیند درمجلسی است،از یک خانم سیده و محجوبی

سوال می کند((آیا من هم شهیدمی شوم؟))

و خانم می فرمایید:((نگران نباش توهم شهیدمی شوی))

اتفاقاً او این خواب را زمانی که با هواپیما از ساری به

به تهران می آمدیم،تعریف کرد.

صبح روزی که این حادثه اتفاق افتاد،به من زنگ زد و

گفت((حال حاج احمد خوب نیست وسرماخوردگی دارد

بگو حتماً هواپیما گرم باشد.))

نماز شب شهید اسدی اصلاً ترک نمی شد.

 حتی درماموریت هایی که می رفتیم وجلسات 1و2نیمه

شب طول می کشید، وقتی همه می خوابیدند،او نمازشب

می خواند،وصبح هم زود تر از همه بیدار می شد.

اومراقبت زیادی از حاج احمد به عمل می آورد.خداوند

قبل از شهادتشان به آنها چند دقیقه مهلت داد و متوجه

شدند به شهادت می رسند. حالادرآن موقعیت که باید از

همه چیز دست می کشیدند،ایشان بسیار خونسرد ابتدا

ضبط را روشن می کند وبا بسم الله،موقعیت را توضیح

می دهد وسپس شهادتین را می گوید. چه کسی غیر از

فردی خود ساخته و عاشق شهادت و آماده مرگ می تواند

این جملات را در آن لحظات سخت بگوید؟

حاج احمد خیلی او را دوست داشت و سفارشش را به من

می کرد ومی گفت:او انسان خوبی است و کارش درست

 است. مراقب او باش. به مشکلات او اغلب توجه داشت.

البته شهید اسدی هیچ وقت خواسته ای نداشت وهمیشه به

گوش بود.

هرکس قصد تماس با سردار کاظمی را داشت، با اسدی

تماس می گرفت که به راحتی و24 ساعته حضور داشت

وقابل دسترس بود.

لحظه های با تو بودن

فرازهایی ازگفت وگو با همسر شهیدمحسن اسدی

مشتاقانه می خواهم که برایم تعریف کند و او آرام این گونه می گوید:

محسن همیشه به دلیل ماموریت های طولانی اش ماهانه خرید می کرد.

ماه رمضان بودکه برای خرید بیرون رفته بود،ولی وقتی برگشت دستش

خالی تر از آن بود که بپرسی . با وجودی که چیزی نپرسیده  بودم  ولی

می شنیدم که محسن خجالت زده تکرارمی کند:خانم حلال کن،حلال کن

وخانومی مهربان تر ازهمیشه با گوشه چشم هایش پرسیده بود:این حرفها

چه معنایی دارد؟ ومحسن گفته بود: توهم توی این خانه سهم داری.

ماجرا از این قرار بودکه مرد جوانی دو بار به محسن نزدیک می شود و

دور می شود. شاید چهره نورانی محسن باعث می شودکه او لب به سخن

باز کند.گفته بود: تازه ازدواج کرده ام وقرار است امشب خانواده همسرم

موقع افطار به منزلمان بیایند،امّاباورکنید پولی ندارم که خرید کنم،احساس

کردم که اگرخواسته ام را به شما بگویم،شما دست رد به سینه من نمی زنید

ومحسن با تمام سخاوتش هرآنچه راکه داشت تقدیم کرده بود.

جوان اصرارمی کند که نشانی منزل محسن را بگیرد و او فقط گفته بوداگر

کسی مثل خودت پیدا کردی به او کمک کن.هنگامی که بر دست وپای ایمان

 بوسه می زد، خانومی به تو گفته بود که این دل نرم توبه درد نظامی گری

نمی خورد.

امّا من می خواهم بگویم مگر نظامی ها دل ندارند،نظامی ها با عشق زندگی

می کنندوبا عشق می میرند پس چرا آنها را متهم می کنیم که نظامی هستند.

مگر نظامی ها تافته جدا بافته هستند. با ور کنید آنها در بین ماهستند،امّا آن

قدربی صدا مشغول وظیفه خطیرخود هستند که ما آنها را فراموش می کنیم

و وقتی به  خود می آییم که  سقوط  هواپیما های  آنها یا خبر شهادتشان را

می شنویم. این هم را به حساب مظلومیتشان می گذاریم.

خانومی  از آخرین شبی می گوید که نگاهت محزون بود وازآخرین نمازشبی

که خواندی. صبح مثل همیشه در حالی که ایمان رابغل کرده بودم به بدرقه ات

آمده و تو پرسیده بودی : خانومی کاری نداری؟  شاید می دانستی که دیگر بر

نمی گردی.

خانومی به یاد حرف هایی می افتد که بوی رفتن داشت. این که گفته بودی از

من راضی هستی؟ او گفته بود به خدا راست می گویم،محسن! بهترین شانس

زندگی من تو بودی وتو آنقدرگریه کرده بودی که با گریه هایت می خواستی

بگویی ببخشید اگردرخانه کمتر بودم اگرمدام تنهایت می گذاشتم ودرماموریت

بودم. اگر نتوانستم جایی ببرمت وخانومی تو را بخشیده بود.

امروز خانومی دل تنگ تر از هر روز زمزمه می کند.

کاش می شد اشک را تهدید کرد                       فرصت لبخند را تمدید کرد

کاش می شد از میان لحظه ها                         لحظه دیدار را نزدیک کرد